استان هرمزگان، از دير باز محل نخستين اجتماع‌ها و گاهواره فرهنگی کهن و مرکز آبادی بوده و نخستين حکومت‌های با فرهنگ، در کرانه‌های آن به وجود آمده است. در کرانه‌ها و جزيره‌های هرمزگان،پارس‌ها، بلوچها، عربها،و تيره‌های آميخته به سر می‌برند، که در اثر آميختن، نژاد ويژه‌ای را به وجود آورده‌اند ، که در شهرستان ميناب، به مينابی، . . . سرشناس شده‌اند. ساکنان محلی بعضی از بندرها و جزيره‌های استان هرمزگان، عرب زبان هستند که از ديگر نقاط ايران به اين منطقه مهاجرت کرده‌اند. اينان فرزند عرب زبانان محلی مستقر در ايران می‌باشند، که ويژگی‌های جسمانی آنان با عرب‌ها همسانی ندارد و ايرانی شده‌اند.

مردم بندرعباس و برخی از نواحی استان هرمزگان، آميخته‌ای از فارس، بلوچ، عرب و سياه هستند، که« بندری» يا« عباسی» ناميده می‌شوند. لاری‌ها، که در شهرستان لار استان فارس، بندرها و جزيره‌های ايرانی دريای پارس، از جمله هرمزگان و سرزمين‌های جنوبی دريای پارس زندگی می‌کنند. بلوچ‌ها، در کرانه‌های دريای مکران، خليج فارس، جزيره‌ها و بندرهای ايران، از جمله استان هرمزگان زندگی می‌کنند. نام اين تيره در آثار فارسی «بلوچ» و در آثار عربی «بُلوش» نگاشته شده است. مکرانی‌ها يا مکی‌ها، بيش تر در ناحيه مکران استان سيستان و بلوچستان و کرانه‌های دريای پارس، از جمله استان هرمزگان، به ويژه ناحيه جاسک زندگی می‌کنند و آميخته‌ای از نژاد هندو، آسوری، افغان و سياه پوست هستند. زبان مردم هرمزگان عموما لهجه‌های گوناگون گویش بندری (فارسی دری تغییر یافته در اثر ورود زبانهای گوناگون به منطقه)است که از زیر شاخه‌های زبان فارسی است که دارای پیوندهایی با زبان مردم لارستان استان فارس می‌باشد. ونیز در نواحی غربی و جزایر ایرانی خلیج فارس زبان عربی نیز رایج است، همچنین در نواحی شرقی مانند جاسک زبان بلوچی رواج دارد. همچنین در برخی روستاهای حاشیهٔ دریا زبان عربی کلاً رایج است، بطور مثال: مثلاً در روستای شناس و دهستان مغویه ساکنان اصلی این مناطق کلاً به زبان عربی سخن می‌گویند